Bolesław Maculewicz - sanitariusz spod Monte Cassino

- Bitwa o Monte Cassino była największą bitwą lądową w Europie i trwała od 17 stycznia do 19 maja 1944 i składała się z czterech mniejszych bitew i kilkudziesięciu natarć, z których dopiero drugie polskie natarcie w ramach operacji Honker w dniach 16-19 maja odniosło sukces. Symbolem, który przeszedł do historii było zajęcie przez ułanów z 12 Pułku Ułanów Podolskich, górującego nad polem bitwy klasztoru Benedyktynów i wywieszenie na jego murach proporczyka pułkowego, który po ok. godzinie został wymieniony na polską flagę - pisze IPN, prezentując poniższą sylwetkę późniejszego mieszkańca gminy Mieszkowice

Bolesław Maculewicz urodził się 08.08.1908, w gm. Jazno, pow. Dzisna, woj. wileńskie. Przed wybuchem II wojny światowej do 1922 ukończył trzy klasy szkoły powszechnej w Dzisnej, a następnie pracował na gospodarstwie rolnym ojca. Z zawodu był piekarzem czeladnikiem. 12.03.1930 został przydzielony do 3 kompanii strzeleckiej 6 Pułku Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego, stacjonującego w Wilnie, w stopniu strzelca. W czerwcu 1930 został przeniesiony do ambulatorium jako sanitariusz. W październiku ukończył dywizyjną podoficerską szkołę sanitarną przy 1 Dywizji Piechoty Legionów w Wilnie, a po odbyciu służby wojskowej został we wrześniu 1931 przeniesiony do rezerwy. 

Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany do 6 Pułku Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego jako felczer i dostał się do niewoli sowieckiej; skierowany do obozu pracy koło Archangielska (16 miesięcy). 19.11.1941 wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR i zyskał przydział w stopniu kaprala – sanitariusza do 19 pułku piechoty 7 Dywizji Piechoty. 10.05.1942 r. przybywa do Palestyny. Następnie bierze udział wraz z 2 Korpusem Polskim gen. Andersa w kampanii włoskiej. W bitwie pod Monte Cassino wziął udział jako sanitariusz. 16.04.1947 przybył do Obozu Przejściowego Wheaton Aston koło Birmingham w Wielkiej Brytanii. 28.04.1947 podpisał kwestionariusz repatriacyjny dla osób wojskowych i ich rodzin powracających z Wielkiej Brytanii do Polski i w czerwcu 1947 powrócił do Polski. 

Po powrocie do kraju pracował w Domu Dziecka w Klewkach (obecnie woj. warmińsko-mazurskie), następnie w Centrali Hodowlanej Skórek Futerkowych w Olsztynie, Jednostce Wojskowej w Orzyszu oraz w PGR-ach i szkołach przy remontach i jako dozorca. W lutym 1951 ożenił się z nauczycielką, z którą zamieszkał w kupionym przez nich domu w Gozdowicach koło Mieszkowic. Zmarł 26.12.1983 i został pochowany na cmentarzu komunalnym przy ul. Warszawskiej w Mieszkowicach.

Odznaczony: Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino (17.03.1945), Gwiazdą za Wojnę 1939-1945 (27.12.1945), War Medal 1939-1945 (07.02.1946), Gwiazdą Italii (oświadczenie w dokumentach ZBOWiD – brak daty i numeru nadania). ​

W 2020 Prezes Instytutu Pamięci Narodowej wpisał grób kaprala Bolesława Maculewicza do ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski pod numerem ewidencyjnym 744.